“แรงงานที่ไม่ใช่แรงงาน” โดย อชิรยา สร้องสวิง องค์สิทธิ์ชุมชนจังหวัดพะเยา

Primary tabs

 

“แรงงานที่ไม่ใช่แรงงาน”
 
               กลุ่มคนที่ถือบัตรแรงงาน หนังสือเดินทาง หรือพลาสปอร์ต สถานะของบัตรเหล่านี้ คือมาเป็นแรงงาน โดยมีนายจ้างมาขึ้นทะเบียนถูกต้องตามกฎหมาย ปัญหาจะไม่เกิดขึ้น หากกลุ่มคนเหล่านี้เป็นแรงงานจริง แต่ส่วนใหญ่ในจังหวัดพะเยาที่ถือบัตรแรงงานหรือพลาสปอร์ต ไม่ได้เป็นแรงงานจริง      
 
               หากก่อนนี้มีกฎหมายให้ไปเข้ารับการสำรวจแรงงานต่างด้าว กลุ่มดังกล่าวจึงเข้าสำรวจ เพื่อให้ตนเองมีบัตร มีเลข13หลัก ซึ่งอนุญาตให้อยู่ในประเทศไทยได้ชั่วคราว แต่พอไปขึ้นทะเบียนก็ต้องมีนายจ้าง จึงนำสามี/ภรรยา ที่มีสัญชาติไทยเป็นนายจ้าง เสียค่าธรรมเนียมรายปี บางกลุ่มที่ไม่ใช่แรงงานจริง ไม่ไปต่ออายุบัตร เนื่องจากไม่มีเงิน และคิดว่าตนเองไม่ได้เป็นแรงงาน
 
               ต่อมาปี 2555 มติ ครม. 13 ก.พ.55 ให้แรงงานต่างด้าวที่ขึ้นทะเบียนไปพิสูจน์สัญชาติ โดยไม่มีการต่ออายุบัตรแรงงาน หากพิสูจน์สัญชาติผ่านจะได้รับหนังสือเดินทางหรือพลาสปอร์ต มีค่าใช้จ่ายประมาณ 5,000บาท อื่นๆประมาณ3,000บาท และทุกๆ3เดือน จะต้องไปรายงานตัวตามจุดที่ขึ้นอยู่ เช่น ตม.แม่สาย หากเลยกำหนดเวลาจะถูกปรับวันละ500บาท พลาสปอร์ตมีอายุ 4-6ปี หากหมดอายุจะต้องกลับประเทศ อยู่ต่อหรือต่ออายุบัตรไม่ได้ จะต้องทำเรื่องเข้ามาใหม่อย่างน้อย 3 ปี ถึงจะมีสิทธิกลับเข้ามาในประเทศไทยได้อีกครั้ง
 
               ชีวิตครอบครัวที่สร้างไว้ สามี/ภรรยา และลูก พวกเข้าจะใช้ชีวิตอย่างไร หากขาดเสาหลักของครอบครัว ลูกจะอยู่ได้อย่างไรหากขาด พ่อหรือแม่คนใดคนหนึ่งไป 
               ครอบครัวของนายชัย  พอนชัย อายุ35ปี เป็นชาวลาว ซึ่งอพยพเข้ามาอยู่ในประเทศไทยตั้งแต่ปี38 ปัจจุบันอาศัยอยู่ที่ อำเภอปง จังหวัดพะเยา ทำอาชีพรับจ้างทั่วไป เพื่อหาเลี้ยงครอบครัว นายชัย เข้าสู่วงจรการเป็นแรงงานต่างด้าว ถือหนังสือเดินทางหรือพลาสปอร์ต ซึ่งหมดอายุในปี54 ไปติดต่อขอต่ออายุที่กรมแรงงาน ยืนยันว่านายชัย  พอนชัย ต้องกลับประเทศลาว แล้วทำเรื่องเข้ามาใหม่ อย่างน้อย3ปี นายชัยและครอบครัวจะต้องแตกแยก ลูกชายและภรรยาของนายชัย รู้สึกท้อแท้ หากต้องขาดเสาหลักของครอบครัวไป
 
รายงานโดย องค์กรสิทธิชุมชน จังหวัดพะเยา
 
1.      นายสืบตระกูล   สร้อยสวิง
2.      นายอาหัว          ศรีไพรเงิน